ถูกเลิกจ้าง ได้เงินอะไรบ้าง? ค่าชดเชยตามอายุงาน ค่าบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายเลิกจ้างไม่เป็นธรรม พร้อมฎีกา

ถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้ทำผิดร้ายแรง ลูกจ้างที่ทำงานติดต่อกันครบ 120 วันมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามอายุงานตั้งแต่ 30 วันถึง 400 วันของค่าจ้างอัตราสุดท้าย ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 118 ถ้านายจ้างให้ออกทันทีโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ยังได้ “ค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า” (ที่คนทั่วไปเรียกว่าค่าตกใจ) และถ้าการเลิกจ้างไม่มีเหตุอันสมควร ลูกจ้างฟ้องศาลแรงงานเรียกค่าเสียหายจากการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมเพิ่มได้อีก บทความนี้สรุปสิทธิทั้งหมดของลูกจ้าง พร้อมตัวบท ฎีกา และขั้นตอนเรียกร้องเงินที่ทำได้จริง

ถูกเลิกจ้าง ลูกจ้างได้เงินอะไรบ้าง

เมื่อถูกเลิกจ้าง ให้แยกเงินที่อาจได้รับออกเป็นก้อน ๆ เพราะแต่ละก้อนมีเงื่อนไขและกฎหมายรองรับต่างกัน

• ค่าชดเชย ตามมาตรา 118 พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงานฯ จ่ายตามอายุงาน
• ค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ตามมาตรา 17 และ 17/1 เมื่อนายจ้างไม่บอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมาย
• ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ตามมาตรา 49 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 ซึ่งศาลแรงงานเป็นผู้กำหนด
• เงินอื่นที่ค้างจ่าย เช่น ค่าจ้างงวดสุดท้าย ค่าล่วงเวลา และค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีที่ยังไม่ได้ใช้

ค่าชดเชยตามอายุงาน (มาตรา 118) ได้เท่าไร

อายุงานติดต่อกัน	ค่าชดเชยไม่น้อยกว่า
ครบ 120 วัน แต่ไม่ครบ 1 ปี	ค่าจ้างอัตราสุดท้าย 30 วัน
ครบ 1 ปี แต่ไม่ครบ 3 ปี	ค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน
ครบ 3 ปี แต่ไม่ครบ 6 ปี	ค่าจ้างอัตราสุดท้าย 180 วัน
ครบ 6 ปี แต่ไม่ครบ 10 ปี	ค่าจ้างอัตราสุดท้าย 240 วัน
ครบ 10 ปี แต่ไม่ครบ 20 ปี	ค่าจ้างอัตราสุดท้าย 300 วัน
ครบ 20 ปีขึ้นไป	ค่าจ้างอัตราสุดท้าย 400 วัน

ตัวอย่างการคำนวณ: ลูกจ้างรายเดือน เงินเดือนสุดท้าย 30,000 บาท ทำงานมา 4 ปี เข้าช่วง 180 วัน ค่าจ้างวันละ 30,000 ÷ 30 = 1,000 บาท ค่าชดเชยจึงไม่น้อยกว่า 1,000 × 180 = 180,000 บาท

ตัวบทกฎหมาย: มาตรา 118 พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541

มาตรา ๑๑๘ ให้นายจ้างจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้าง ดังต่อไปนี้

(๑) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน แต่ไม่ครบหนึ่งปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสามสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสามสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย

(๒) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหนึ่งปี แต่ไม่ครบสามปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายเก้าสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานเก้าสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย

(๓) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบสามปี แต่ไม่ครบหกปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานหนึ่งร้อยแปดสิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย

(๔) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบหกปี แต่ไม่ครบสิบปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสองร้อยสี่สิบวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสองร้อยสี่สิบวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย

(๕) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบสิบปี แต่ไม่ครบยี่สิบปี ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสามร้อยวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสามร้อยวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย

(๖) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบยี่สิบปีขึ้นไป ให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายสี่ร้อยวัน หรือไม่น้อยกว่าค่าจ้างของการทำงานสี่ร้อยวันสุดท้ายสำหรับลูกจ้างซึ่งได้รับค่าจ้างตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย

การเลิกจ้างตามมาตรานี้ หมายความว่า การกระทำใดที่นายจ้างไม่ให้ลูกจ้างทำงานต่อไปและไม่จ่ายค่าจ้างให้ ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุสิ้นสุดสัญญาจ้างหรือเหตุอื่นใด และหมายความรวมถึงกรณีที่ลูกจ้างไม่ได้ทำงานและไม่ได้รับค่าจ้างเพราะเหตุที่นายจ้างไม่สามารถดำเนินกิจการต่อไป

ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับแก่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนและเลิกจ้างตามกำหนดระยะเวลานั้น

การจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาตามวรรคสามจะกระทำได้สำหรับการจ้างงานในโครงการเฉพาะที่มิใช่งานปกติของธุรกิจหรือการค้าของนายจ้างซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของงานที่แน่นอนหรือในงานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุด หรือความสำเร็จของงาน หรือในงานที่เป็นไปตามฤดูกาลและได้จ้างในช่วงเวลาของฤดูกาลนั้น ซึ่งงานนั้นจะต้องแล้วเสร็จภายในเวลาไม่เกินสองปีโดยนายจ้างและลูกจ้างได้ทำสัญญาเป็นหนังสือไว้ตั้งแต่เมื่อเริ่มจ้าง

“เลิกจ้าง” ไม่ได้มีแค่หนังสือไล่ออก

มาตรา 118 วรรคสอง ให้ความหมายกว้าง คือ การที่นายจ้างไม่ให้ลูกจ้างทำงานต่อไปและไม่จ่ายค่าจ้าง ไม่ว่าด้วยเหตุใด รวมถึงกรณีนายจ้างปิดกิจการจนลูกจ้างไม่ได้ทำงานและไม่ได้ค่าจ้าง ส่วนสัญญาจ้างแบบมีกำหนดระยะเวลาที่สิ้นสุดตามกำหนด จะไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยได้ก็เฉพาะงานตามวรรคสี่ เช่น งานโครงการเฉพาะ งานครั้งคราว หรืองานตามฤดูกาล ที่ต้องเสร็จภายใน 2 ปีและทำสัญญาเป็นหนังสือไว้ตั้งแต่เริ่มจ้าง สัญญาจ้างรายปีสำหรับงานปกติของบริษัทจึงไม่ทำให้นายจ้างพ้นหน้าที่จ่ายค่าชดเชย

อายุงานต้อง “ติดต่อกัน”

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3006 – 3081/2567 วินิจฉัยว่า อายุงานที่ใช้คำนวณค่าชดเชยตามมาตรา 118 วรรคหนึ่ง คือระยะเวลาตั้งแต่เริ่มทำงานต่อเนื่องไปจนสัญญาจ้างสิ้นสุด ถ้าสัญญาเดิมสิ้นสุดไปแล้วด้วยการลาออกหรือเลิกจ้าง แม้ต่อมาจะกลับมาจ้างกันใหม่ ก็ไม่นับอายุงานเดิมรวมด้วย เว้นแต่นายจ้างและลูกจ้างตกลงให้นับรวม หรือมีกฎหมายบัญญัติให้นับรวม

กรณีใดนายจ้างเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย (มาตรา 119)

มาตรา ๑๑๙ นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใด ดังต่อไปนี้

(๑) ทุจริตต่อหน้าที่หรือกระทำความผิดอาญาโดยเจตนาแก่นายจ้าง

(๒) จงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย

(๓) ประมาทเลินเล่อเป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง

(๔) ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ระเบียบ หรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรม และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว เว้นแต่กรณีที่ร้ายแรง นายจ้างไม่จำเป็นต้องตักเตือน

หนังสือเตือนให้มีผลบังคับได้ไม่เกินหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างได้กระทำผิด

(๕) ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันไม่ว่าจะมีวันหยุดคั่นหรือไม่ก็ตาม โดยไม่มีเหตุอันสมควร

(๖) ได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก

ในกรณี (๖) ถ้าเป็นความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษต้องเป็นกรณีที่เป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหาย

การเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชยตามวรรคหนึ่ง ถ้านายจ้างไม่ได้ระบุข้อเท็จจริงอันเป็นเหตุที่เลิกจ้างไว้ในหนังสือบอกเลิกสัญญาจ้างหรือไม่ได้แจ้งเหตุที่เลิกจ้างให้ลูกจ้างทราบในขณะที่เลิกจ้างนายจ้างจะยกเหตุนั้นขึ้นอ้างในภายหลังไม่ได้

ข้อที่ลูกจ้างควรสังเกตคือวรรคท้าย ถ้านายจ้างจะไม่จ่ายค่าชดเชย นายจ้างต้องระบุข้อเท็จจริงที่เป็นเหตุเลิกจ้างไว้ในหนังสือเลิกจ้าง หรือแจ้งเหตุให้ลูกจ้างทราบขณะเลิกจ้าง ถ้าไม่ระบุไว้ จะยกเหตุนั้นขึ้นอ้างภายหลังเพื่อไม่จ่ายค่าชดเชยไม่ได้ ดูรายละเอียดฝั่งนายจ้างเพิ่มได้ที่บทความ เลิกจ้างไม่จ่ายค่าชดเชย ทำได้เมื่อไร 6 กรณีตามมาตรา 119

ค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า (ค่าตกใจ) มาตรา 17 และ 17/1

มาตรา ๑๗ สัญญาจ้างย่อมสิ้นสุดลงเมื่อครบกำหนดระยะเวลาในสัญญาจ้างโดยมิต้องบอกกล่าวล่วงหน้า

ในกรณีที่สัญญาจ้างไม่มีกำหนดระยะเวลา นายจ้างหรือลูกจ้างอาจบอกเลิกสัญญาจ้าง โดยบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นหนังสือให้อีกฝ่ายหนึ่งทราบในเมื่อถึงหรือก่อนจะถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวหนึ่งคราวใด เพื่อให้เป็นผลเลิกสัญญากันเมื่อถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวถัดไปข้างหน้าก็ได้ แต่ไม่จำต้องบอกกล่าวล่วงหน้าเกินสามเดือน ทั้งนี้ ให้ถือว่าสัญญาจ้างทดลองงานเป็นสัญญาจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาด้วย

การบอกเลิกสัญญาจ้างตามวรรคสอง นายจ้างอาจจ่ายค่าจ้างให้ตามจำนวนที่จะต้องจ่ายจนถึงเวลาเลิกสัญญาตามกำหนดที่บอกกล่าวและให้ลูกจ้างออกจากงานทันทีได้

การบอกกล่าวล่วงหน้าตามมาตรานี้ไม่ใช้บังคับแก่การเลิกจ้างตามมาตรา ๑๑๙ แห่งพระราชบัญญัตินี้ และมาตรา ๕๘๓ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

มาตรา ๑๗/๑ ในกรณีที่นายจ้างบอกเลิกสัญญาจ้างโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าให้ลูกจ้างทราบตามมาตรา ๑๗ วรรคสอง ให้นายจ้างจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้างเป็นจำนวนเท่ากับค่าจ้างที่ลูกจ้างควรจะได้รับนับแต่วันที่ให้ลูกจ้างออกจากงานจนถึงวันที่การเลิกสัญญาจ้างมีผลตามมาตรา ๑๗ วรรคสอง โดยให้จ่ายในวันที่ให้ลูกจ้างออกจากงาน

สรุปง่าย ๆ: ลูกจ้างรายเดือนที่รับเงินเดือนทุกสิ้นเดือน ถ้านายจ้างจะเลิกจ้างให้มีผลสิ้นเดือนหน้า ต้องแจ้งเป็นหนังสือภายในวันจ่ายเงินเดือนของเดือนนี้ ถ้าให้ออกทันที นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างเท่ากับช่วงเวลาที่ควรได้บอกกล่าว และต้องจ่ายในวันที่ให้ออกจากงาน ลูกจ้างทดลองงานก็ได้รับความคุ้มครองนี้ด้วย อ่านต่อได้ที่ เลิกจ้างพนักงานทดลองงาน นายจ้างต้องบอกล่วงหน้าไหม

เลิกจ้างไม่เป็นธรรม ฟ้องเรียกค่าเสียหายเพิ่มได้ (มาตรา 49)

มาตรา 49 การพิจารณาคดีในกรณีนายจ้างเลิกจ้างลูกจ้าง ถ้าศาลแรงงานเห็นว่าการเลิกจ้างลูกจ้างผู้นั้นไม่เป็นธรรมต่อลูกจ้าง ศาลแรงงานอาจสั่งให้นายจ้างรับลูกจ้างผู้นั้นเข้าทำงานต่อไปในอัตราค่าจ้างที่ได้รับในขณะที่เลิกจ้าง ถ้าศาลแรงงานเห็นว่าลูกจ้างกับนายจ้างไม่อาจทำงานร่วมกันต่อไปได้ ให้ศาลแรงงานกำหนดจำนวนค่าเสียหายให้นายจ้างชดใช้ให้แทนโดยให้ศาลคำนึงถึงอายุของลูกจ้าง ระยะเวลาการทำงานของลูกจ้าง ความเดือดร้อนของลูกจ้างเมื่อถูกเลิกจ้าง มูลเหตุแห่งการเลิกจ้างและเงินค่าชดเชยที่ลูกจ้างมีสิทธิได้รับ ประกอบการพิจารณา

ค่าเสียหายตามมาตรา 49 เป็นคนละก้อนกับค่าชดเชย นายจ้างที่จ่ายค่าชดเชยครบแล้วก็ยังอาจต้องรับผิดตามมาตรา 49 ได้ ถ้าการเลิกจ้างไม่มีเหตุผลที่สมควรและเพียงพอ

• คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8248 – 8249/2568 อธิบายว่า มาตรา 49 มุ่งคุ้มครองลูกจ้างไม่ให้ถูกเลิกจ้างโดยปราศจากเหตุผลที่สมควรและเพียงพอ เมื่อศาลแรงงานเห็นว่าการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม ศาลมีดุลพินิจสั่งให้รับลูกจ้างกลับเข้าทำงาน หรือให้นายจ้างชดใช้ค่าเสียหายแทน
• คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3119 – 3135/2567 วางหลักว่า การเลิกจ้างโดยอ้างความจำเป็นด้านการจัดการ ศาลต้องพิจารณาว่ามีเหตุตามที่นายจ้างอ้างจริงหรือไม่ เหตุนั้นสมควรและเพียงพอหรือไม่ นายจ้างได้ใช้มาตรการที่จำเป็นและเหมาะสมเพื่อแก้ปัญหาก่อนเลิกจ้างแล้วหรือไม่ และมีกระบวนการคัดเลือกลูกจ้างที่ต้องออกอย่างเหมาะสมและเป็นธรรมหรือไม่

ระวัง: อย่ารีบเซ็นเอกสารสละสิทธิ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3805/2566 ลูกจ้างลงลายมือชื่อท้ายหนังสือเลิกจ้างโดยรู้อยู่แล้วว่าถูกเลิกจ้างแน่นอน รู้ว่าค่าชดเชยและค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าคำนวณจากฐานเงินเดือนเท่านั้น พอใจจำนวนเงินที่นายจ้างเสนอ และตกลงว่าจะไม่เรียกร้องเงินหรือค่าเสียหายใด ๆ อีก ศาลฎีกาเห็นว่าขณะนั้นลูกจ้างไม่ได้อยู่ในภาวะต้องเกรงกลัวนายจ้างแล้ว ข้อตกลงจึงใช้บังคับได้ ลูกจ้างจึงควรตรวจตัวเลขทุกก้อนให้ครบก่อนเซ็นเอกสารที่มีข้อความสละสิทธิเรียกร้อง

ขั้นตอนเรียกร้องเงินเมื่อถูกเลิกจ้าง

1. เก็บเอกสาร สัญญาจ้าง สลิปเงินเดือน หนังสือเลิกจ้าง หนังสือเตือน แชตหรืออีเมลที่สั่งให้ออก และบันทึกวันเวลาที่ถูกให้ออก
2. คำนวณสิทธิ ค่าชดเชยตามอายุงาน ค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าจ้างค้าง ค่าล่วงเวลา และวันหยุดพักผ่อนประจำปี
3. ทวงถามเป็นหนังสือ แจ้งยอดเงินและขอให้ชำระ เก็บหลักฐานการส่ง
4. เลือกช่องทางเรียกร้อง ยื่นคำร้องต่อพนักงานตรวจแรงงาน หรือฟ้องศาลแรงงาน ส่วนค่าเสียหายจากการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมตามมาตรา 49 ต้องฟ้องศาลแรงงาน
5. ไกล่เกลี่ยและสืบพยาน ศาลแรงงานมักไกล่เกลี่ยก่อน ถ้าตกลงกันไม่ได้จึงสืบพยานและพิพากษา

คำถามที่พบบ่อย

ทำงานไม่ถึง 120 วันแล้วถูกเลิกจ้าง ได้อะไรบ้าง

ยังไม่มีสิทธิค่าชดเชยตามมาตรา 118 แต่ถ้านายจ้างไม่บอกกล่าวล่วงหน้าตามมาตรา 17 วรรคสอง ยังมีสิทธิได้ค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามมาตรา 17/1 ได้ และยังเรียกค่าจ้างที่ค้างได้ตามปกติ

บริษัทให้ “เขียนใบลาออก” แทนการเลิกจ้าง ควรทำไหม

การลาออกเองโดยทั่วไปไม่ได้ค่าชดเชย เพราะไม่ใช่การเลิกจ้าง ถ้าความจริงคือบริษัทต้องการให้ออก ควรเก็บหลักฐานการสั่งให้ออกไว้ และขอคำปรึกษาก่อนลงชื่อ

ถูกพักงานระหว่างสอบสวน ได้เงินไหม

ขึ้นอยู่กับข้อบังคับและผลการสอบสวน อ่านรายละเอียดได้ที่ พักงานระหว่างสอบสวน ได้เงินไหม

บริษัทหยุดกิจการชั่วคราว ต้องจ่ายเงินลูกจ้างหรือไม่

อ่านต่อได้ที่ หยุดกิจการชั่วคราว จ่ายลูกจ้าง 75% ตามมาตรา 75

หากถูกเลิกจ้างและต้องการตรวจว่าได้รับเงินครบตามกฎหมายหรือไม่ สำนักงานทนายโซเชียล รังสิต ปทุมธานี รับตรวจเอกสารและให้คำปรึกษาคดีแรงงานทั้งฝั่งลูกจ้างและนายจ้าง สำหรับผู้ที่ค้นหาทนายใกล้ฉันในย่านรังสิต ธัญบุรี และปทุมธานี ติดต่อได้ตามช่องทางในหน้าเว็บไซต์

ข้อมูลตัวบทกฎหมายและคำพิพากษาศาลฎีกาในบทความนี้ เป็นข้อมูล ณ วันที่ 12 พฤศจิกายน 2569 เรียบเรียงโดยทีมงานบริษัท ทนายโซเชียล จำกัด เพื่อให้ความรู้ทั่วไป ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ควรปรึกษาทนายความก่อนตัดสินใจดำเนินการ

แหล่งอ้างอิง

• พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 17, 17/1, 118, 119
• พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49
• คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8248 – 8249/2568, 3119 – 3135/2567, 3006 – 3081/2567, 3805/2566
• บทความที่เกี่ยวข้อง: ถูกลูกจ้างฟ้องเลิกจ้างไม่เป็นธรรม นายจ้างสู้คดีที่ศาลแรงงานอย่างไร, สิทธิและหน้าที่ของนายจ้าง ลูกจ้าง

บทความนี้เป็นความรู้กฎหมายทั่วไป ไม่ใช่คำปรึกษาสำหรับคดีใดคดีหนึ่ง ผลของแต่ละเรื่องขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงและเอกสาร ควรปรึกษาทนายความก่อนตัดสินใจ